اگر نام های شهدای کربلا ویا اسامی فرزندان امامان شیعه را در کتاب منتهی الامال یا کتاب ها ی رجالی شیعه نگاه کنید در بین این فرزندان امامان اسامی ابابکر- عثمان -عمر- طلحه- زبیر - عایشه به کرات دیده می شود البته این جای تعجب ندارد زیرا این اسامی در زمان حیات امامان رایج بوده است وهنوز در بین اعراب از این اسامی استفاده می شود ولی سوال این است؟! چرا در بین 11 هزار امامزاده ایی که در ایران هستند علی الظ

در اینجا قصد نداریم تاریخ واقعة كربلا را از سر بگیریم یا از چگونگی و حكمت این شهادت بحثی به میان آوریم. از نتایج اجتماعی و دینی آن نیز چیزی نمیگوئیم. میخواهیم این عمل روضه خوانی و عادت تعزیهداری را كه میان شیعیان معمول است و با وجود ضعف عقائد و قوت مخالف هنوز علمش بر پا و آوازش رسا است مطالعه كنیم ببینیم آیا طبقة جوان و متمدن مآب كشور كه بنظر تعجب و گاهی تمسخر به آن نگاه كرده این بساط سیاه پو

در یی از این خاطرات اعتمادالسلطنه با بیانی طنز به نحو جالبی به نحوه ابراز محبت ناصرالدین شاه به اطرافیان اشاره می کند و می گوید: «. . . بیدار که شدند در باغ تفرج فرمودند. من دور ایستاده بودم. فرمودند بیا جلو پدرسوخته چرا آنجا کز کرده ای؟ به قدری از این التفات قبله عالم مشعوف شدم که مافوق نداشت. خدمت رسیده و تعظیم کردم. فرمودند فلانی نپرسیدی سغر مازندران چه شد. عرض کردم وظیفه چاکران اجرای فرمان است

در آران وبیدگل ، سه شیخ احمد در کسوت روحانی هستند این سه شخص جایگاه متفاوتی در اجتماع ما داشته اند در بیدگل شیخ احمد روحانی و شیخ احمد اسلامی ودر آران شیخ احمد خرم آبادی شیخ احمدهای بیدگل با کاراکترهایشان ، تفاوت معناداری با هم دارند احمد اسلامی با احمد روحانی هردو در حوزه علمیه درس خوانده اند ولی بسیار متفاوت از هم می اندیشند شاید در بادی امر این اهمیت نداشته باشد کسانی که شیخ احمد خرم آبادی را م